آن بحر محيط بىميانه * و آن نور بسيط بىكرانه آن موج كه اوست بر ثريّا * و آن نور كه ظلّ اوست أشيا نورى كه كَمَال جمله هستى * از تاب جمال اوست پيدا اوّل زمانى نظارهء او * شد غير همه جهان هويدا و آخر هم از آفتاب رويش * شد جان و روان و عقل شيدا آن ذات كه حق بود صفاتش * او را بنگرچه باشد اسما خود اوست حقيقت اسم اعظم * زو ظاهر شد صفات و أسما * 471 * و آن نور كه حق به دو توان ديد * باشد همه و الضّحى و طه فى الجمله كَمَال صورت اوست * در آينه ذات حق تعالى در آينه مصطفى چه بيند * جز حسن و جمال ذات و الا كو عاشق روى حق بيا گو * بنگر رخ خوب مصطفى را در صورت شرع او عراقى * چون ديد حقيقت آشكارا مىخواست كه از شفاعت او * حاصل شودش مقام أعلى تا هر نفسى بِهِ ديدهء حق * بيند همه جا جمال مطلق من كلام الفاضل القاضى نظام الملّة و الدّين الأصبهانىّ « 1 » تغمّده اللّه بغفرانه ما أحسن صنع مبدع الأشياء * معطى الجمرات قرصة البيضاء من درّ سواد إثمد الظّلماء * فى الافق يشبّ ناظر الزّرقاء و له : [ لا ذرّة للنّار و لا للماء . . . ] لا ذرّة للنّار و لا للماء * إلّا فاحت لمبدع الاشياء للحمد له تلسن النّار كما * فى الشّكر افاض و اكف الأنداء

--> ( 1 ) براى اطلاع از سرگذشت نظام الدين اصفهانى ر . ك ريحانة الادب ج 4 ص 211 ، كنى و القاب قمى ج 3 . ص 212 رجال كتاب حبيب السير ص 16 و لغتنامه دهخدا ج 13 ص 19951